سرانجام پایانی عالم چه خواهد بود؟ end-of-the-universe عاقبت عالم شدیداً به استدلال ناشناختهی Ω متعلق میباشد. Ω ترازو چگالی ماده در قبال انرژی متفرق گردیده در سراسر عالم را نماد میدهد و سه موقعیت قادر است داشته باشد، کمتر از یک، بیشتر از یک و موازی با معلم خصوصی فیزیک در تهران یک.
در حالتی که Ω تعالیخیس از یک باشد یعنی گوشه و کنار-فرصت بسته میباشد مانند سطح یک کرهی فوقالعاده تبارک که از هر طرف بهمکان نخستین می رسد. درحالتی که عالم را بسته متصور شویم و انرژی بدون نور را در حیث نگیریم، آخر و عاقبت دنیا ما اینسیرتکامل رقم خواهد خورد که انبساط عالم هنگامی متوقف گردیده و آنگاه انقباض جهانی آغاز خواهد شد و این انقباض سرنوشت تک تک عالم را در نقطهای توده و فشرده خواهد کرد. این لهشدگی تعالی برخلاف انفجار بزرگی میباشد که دنیا از آن زاییده گردیدهاست. البته در حالتی که همچنان عالم را بسته تصور کنیم و انرژی بدون نور نیز وجود داشته باشد، عالم کروی ما تا ابد توسعه و گسترش خواهد یافت.
ولی در صورتی Ω را کمتر از یک در لحاظ بگیریم پس دور و اطراف-مجال گشوده خواهد بود، سطح یک زین را فکر کنید! دراینصورت آخر و عاقبت پایانی عالم آغاز انجماد گرانقدر و آنگاه ازهمگسستگی گرانقدر خواهد بود. دراین عقیده، در وقتی سرعت انبساط عالم بهحدی خواهد رسید که ستارهها و کهکشانها از هم گسسته گردیده و در فضای فی مابینکهکشانی پخش خواهند شد، درنتیجهی آن آحاد ذرات هستی صرفا و بسیار سرد رها خواهند شد. ولی این نقطه نهایی پایانی عالم وجود ندارد، بعداز این مرحله رویش بسیار حاذق انبساط، دنیا را به جایی خواهد رساند که حتی تاثیر نیروهای دربین اتمی نیز خنثی گردیده و ذرات بنیادی از داخل متلاشی خواهند شد و در فضای بیکران متفرق می گردند.
موقعیت سوم این میباشد که Ω موازی با یک باشد. در اینحالت، عالم ما سوای خمیدگی و صاف خواهد بود و در آحاد جهات بهشکل نامحدود توسعه خواهد یافت. درحالتی که انرژی بدون نور وجود نداشته باشد این عالم مسطح برای مدام با یک نرخ عجله منفی توسعه خواهد یافت تازمانی کهاین عجله به صفر رسد و دنیا در حالتی استوار باقی بماند، ولی در حالتیکه انرژی بدون نور وجود داشته باشد، عاقبت آخری دنیا بسط دائمی و در غایت انجماد گران قدر و آنگاه از هم گسستگی گران قدر خواهد بود.
۶- چه طور اندازهگیری سبب فروپاشی تابع موج می گردد؟
measurement
در قلمرو تعجب آور و غریب الکترونها، فوتونها و دیگر ذرات بنیادی؛ ضوابط فیزیک کوانتوم رفتارها را معین مینمایند. درین اندازه، ذرات خیر مانند توپهای خرد بلکه مثل امواجی که در فضایی تعالی رها گردیده باشند، اخلاق مینمایند. هر ذره با یک تابع موج یا این که توزیع احتمال توضیح داده میشود. این توزیع احتمال به ما می گوید که جای ، سرعت و دیگر خاصیت هر متغیر چه مقادیری قادر است داشته باشد، ولی دقیقاً نمیتوانیم مقدارها را از آن به دست بیاوریم. تابع موج، دامنهای از فرضیات را به ما میدهد تا هنگامیکه بتوانیم با تست و بهشکل تجربی، ترازو و جای ظریف هر ذره را به دست بیاوریم. ولی برای فراهم نمودن مقدار ظریف مانعی وجود دارااست. هنگام اندازهگیری خاصیت ذرات عوض شده و نمیتوانیم سودای را به دست بیاوریم. ولی چهطور و چرا اندازهگیری یک ذره سبب فروپاشی تابع موج آن میشود؟ این ایراد که بهاسم خطای اندازهگیری شناخته میشود، بازدارنده بزرگی در قبال آشنایی ما از دنیا میباشد. فهم و شعور اینکه حقیقت چیست و آیا به هیچ وجهً واقعیتی وجود دارااست همگی در گرو پاسخ بهاین سؤال میباشد.
سرانجام پایانی عالم چه خواهد بود؟ end-of-the-universe عاقبت عالم شدیداً به استدلال ناشناختهی Ω متعلق میباشد. Ω ترازو چگالی ماده در قبال انرژی متفرق گردیده در سراسر عالم را نماد میدهد و سه موقعیت قادر است داشته باشد، کمتر از یک، بیشتر از یک و موازی با معلم خصوصی فیزیک در تهران یک.
در حالتی که Ω تعالیخیس از یک باشد یعنی گوشه و کنار-فرصت بسته میباشد مانند سطح یک کرهی فوقالعاده تبارک که از هر طرف بهمکان نخستین می رسد. درحالتی که عالم را بسته متصور شویم و انرژی بدون نور را در حیث نگیریم، آخر و عاقبت دنیا ما اینسیرتکامل رقم خواهد خورد که انبساط عالم هنگامی متوقف گردیده و آنگاه انقباض جهانی آغاز خواهد شد و این انقباض سرنوشت تک تک عالم را در نقطهای توده و فشرده خواهد کرد. این لهشدگی تعالی برخلاف انفجار بزرگی میباشد که دنیا از آن زاییده گردیدهاست. البته در حالتی که همچنان عالم را بسته تصور کنیم و انرژی بدون نور نیز وجود داشته باشد، عالم کروی ما تا ابد توسعه و گسترش خواهد یافت.
ولی در صورتی Ω را کمتر از یک در لحاظ بگیریم پس دور و اطراف-مجال گشوده خواهد بود، سطح یک زین را فکر کنید! دراینصورت آخر و عاقبت پایانی عالم آغاز انجماد گرانقدر و آنگاه ازهمگسستگی گرانقدر خواهد بود. دراین عقیده، در وقتی سرعت انبساط عالم بهحدی خواهد رسید که ستارهها و کهکشانها از هم گسسته گردیده و در فضای فی مابینکهکشانی پخش خواهند شد، درنتیجهی آن آحاد ذرات هستی صرفا و بسیار سرد رها خواهند شد. ولی این نقطه نهایی پایانی عالم وجود ندارد، بعداز این مرحله رویش بسیار حاذق انبساط، دنیا را به جایی خواهد رساند که حتی تاثیر نیروهای دربین اتمی نیز خنثی گردیده و ذرات بنیادی از داخل متلاشی خواهند شد و در فضای بیکران متفرق می گردند.
موقعیت سوم این میباشد که Ω موازی با یک باشد. در اینحالت، عالم ما سوای خمیدگی و صاف خواهد بود و در آحاد جهات بهشکل نامحدود توسعه خواهد یافت. درحالتی که انرژی بدون نور وجود نداشته باشد این عالم مسطح برای مدام با یک نرخ عجله منفی توسعه خواهد یافت تازمانی کهاین عجله به صفر رسد و دنیا در حالتی استوار باقی بماند، ولی در حالتیکه انرژی بدون نور وجود داشته باشد، عاقبت آخری دنیا بسط دائمی و در غایت انجماد گران قدر و آنگاه از هم گسستگی گران قدر خواهد بود.
۶- چه طور اندازهگیری سبب فروپاشی تابع موج می گردد؟
measurement
در قلمرو تعجب آور و غریب الکترونها، فوتونها و دیگر ذرات بنیادی؛ ضوابط فیزیک کوانتوم رفتارها را معین مینمایند. درین اندازه، ذرات خیر مانند توپهای خرد بلکه مثل امواجی که در فضایی تعالی رها گردیده باشند، اخلاق مینمایند. هر ذره با یک تابع موج یا این که توزیع احتمال توضیح داده میشود. این توزیع احتمال به ما می گوید که جای ، سرعت و دیگر خاصیت هر متغیر چه مقادیری قادر است داشته باشد، ولی دقیقاً نمیتوانیم مقدارها را از آن به دست بیاوریم. تابع موج، دامنهای از فرضیات را به ما میدهد تا هنگامیکه بتوانیم با تست و بهشکل تجربی، ترازو و جای ظریف هر ذره را به دست بیاوریم. ولی برای فراهم نمودن مقدار ظریف مانعی وجود دارااست. هنگام اندازهگیری خاصیت ذرات عوض شده و نمیتوانیم سودای را به دست بیاوریم. ولی چهطور و چرا اندازهگیری یک ذره سبب فروپاشی تابع موج آن میشود؟ این ایراد که بهاسم خطای اندازهگیری شناخته میشود، بازدارنده بزرگی در قبال آشنایی ما از دنیا میباشد. فهم و شعور اینکه حقیقت چیست و آیا به هیچ وجهً واقعیتی وجود دارااست همگی در گرو پاسخ بهاین سؤال میباشد.
اتلاف و تعادل باعث